<![CDATA[Laatste nieuws van Dementie-winkel.nl]]> https://www.dementie-winkel.nl/ <![CDATA[HUG by LAUGH™ – Knuffelpop voor rust en comfort bij dementie]]> Een knuffel op bestelling: hoe HUG by LAUGH mensen met dementie rust en comfort biedt

Voor mensen met dementie is aanraking vaak een van de laatste vormen van communicatie die intact blijft. Een eenvoudige hand op de schouder of een knuffel kan gevoelens van veiligheid, herkenning en verbondenheid oproepen. Maar wat als er niet altijd iemand beschikbaar is om die geruststellende aanraking te geven? Daar komt HUG by LAUGH in beeld: een innovatieve knuffelpop die speciaal ontworpen is om comfort te bieden aan mensen met dementie.

Wat is HUG?

HUG is een zachte pop met lange, verzwaarde armen en benen die letterlijk een knuffel kunnen geven. In de buik van HUG zit een elektronisch hart dat een rustgevende hartslag nabootst. Daarnaast bevat HUG een ingebouwde muziekspeler die gepersonaliseerde afspeellijsten kan afspelen of via Bluetooth verbonden kan worden.

HUG is ontwikkeld aan de Cardiff Metropolitan University in het Verenigd Koninkrijk en is uitvoerig getest in samenwerking met mensen met dementie en zorgprofessionals. Het resultaat is een wetenschappelijk onderbouwd hulpmiddel dat rust en troost biedt, zonder afhankelijkheid van medicatie.

Hoe werkt HUG in de praktijk?

HUG wordt gebruikt in thuissituaties en in zorginstellingen. Mensen met dementie reageren vaak instinctief op HUG: ze pakken de pop vast, leggen die op schoot of tegen zich aan, en komen tot rust. De verzwaarde ledematen zorgen voor een realistisch gevoel van aanwezigheid. De hartslag en muziek versterken dat gevoel.

Mantelzorgers geven aan dat HUG een positief effect heeft op onrustige momenten, bijvoorbeeld bij het slapengaan of tijdens een ziekenhuisbezoek. Het is een manier om troost te bieden wanneer zijzelf even niet fysiek aanwezig kunnen zijn.

Wat maakt HUG zo bijzonder?

  • Sensorisch ontwerp: zacht, verzwaard en met kloppend hart
  • Emotionele herkenning: mensen voelen zich gezien en gerustgesteld
  • Persoonlijke muziek: gekoppeld aan herinneringen en emoties
  • Veilig en wasbaar: de elektronica kan worden verwijderd

Ervaringen uit de praktijk

Een dochter van een gebruiker schreef: “Mijn moeder noemt HUG haar 'vriend'. Hij ligt altijd naast haar. Ze slaapt beter en lijkt rustiger sinds ze hem heeft.”

Zorginstellingen die HUG inzetten zien een afname in angst en spanning bij bewoners, vooral bij mensen die anders moeilijk te bereiken zijn. Het hulpmiddel ondersteunt zo ook zorgprofessionals in hun dagelijkse werk.

Waar is HUG verkrijgbaar?

HUG by LAUGH knuffelpop

HUG by LAUGH™ nu verkrijgbaar bij Dementie-winkel.nl
Een zachte knuffelpop met hartslag en muziek, speciaal voor mensen met dementie.

👉 Bekijk & bestel nu

Bronnen

Tip: Overweeg om bij een nieuwe HUG een persoonlijke afspeellijst toe te voegen met muziek uit de jeugd van de gebruiker. Dat versterkt de emotionele band en herkenning enorm.

Heb je vragen over HUG of wil je weten of het geschikt is voor jouw situatie? Neem gerust contact met ons op via dit formulier.

Voor zorginstellingen

Bent u zorgprofessional of inkoper? Wij denken graag mee over de inzet van HUG in uw organisatie. Vraag vrijblijvend advies of een offerte aan.

📩 Contact voor instellingen
]]> Tue, 03 Jun 2025 11:52:00 +0000 <![CDATA[Warme herinneringen aan koude winters]]>
Roep een warme sfeer op. Een warme huiskamer, hete koffie. Een vest voor wie het toch nog koud heeft. Thuis een mooie vakantiefoto? Daarna is het tijd om te praten over vroeger. Maar hoe maak je herinneringen wakker? Wellicht kan er een winterse natuurafbeelding worden opgehangen? Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Als u geen natuurtalent bent, dan kunt u een workshop volgen waarin u leert positieve herinneringen te triggeren. Want op nare herinneringen zit niemand te wachten.

Toch kan dat zomaar gebeuren. Ik vertelde ooit over door het ijs zakken…  Een heer verschoot van kleur. Hij had zijn zoon net op tijd onder het ijs vandaan getrokken. Hoe ga je daar mee om? Erken altijd eerst iemands’ gevoel. ‘Wat zult u geschrokken zijn!’ Probeer dan een stap te zetten naar de goede afloop: ‘U hebt hem gered!’ En vervolgens terug naar het nu: ‘Dat is lang geleden, toch?’

Er is genoeg materiaal om herinneringen mee op te halen. Zo zijn er winterverhalen die u kunt voorlezen. U vindt ze in de boeken ‘Verhalen van nu’ en ‘Een hart vol verhalen’. Vertellingen over sneeuw, de kachel op stoken, wollen winterkleren en havermoutpap.

Nu is niet iedereen een prater. Bovendien hebben sommige mensen met dementie afasie. Zij kunnen slecht op woorden komen of verdwalen in jouw ‘brij’ van woorden. Daarnaast zijn er veel ouderen die minder goed horen. Voor hen is luisteren inspannend. Dan kunt u beter een DVD opzetten, bijvoorbeeld over de geschiedenis van het schaatsen of 100 jaar Elfstedentochten.

Voor de doeners pakt u een puzzel uit de kast met een afbeelding van kinderen die spelen in de sneeuw.

Er is genoeg te verzinnen. Wat dacht u van een kleine expositie over de winter? Wanten, een sjaal en een muts, een paar houten schaatsen, een kolenkit…  Of vertrouwde liedjes zingen: ‘Roodborstje tikt tegen het raam’ en ‘Oud moedertje strompelt naar buiten’. 

Als iedereen lekker bezig is geweest, wordt het tijd om te eten. Zuurkoolstamppot, boerenkool met worst, hete bliksem of erwtensoep?

Terwijl ik dit schreef is mijn warme koffie koud geworden maar zijn er warme herinneringen terug gekomen aan mijn ijskoude slaapkamertje op zolder!

Desirée van Keulen

verhalenverteller, auteur, spelontwikkelaar]]> Thu, 27 Jan 2022 12:21:00 +0000 <![CDATA[Nu kan ik dat ook al niet meer! Of toch ...]]> Ik zoek hem op op de huiskamer in zijn woonzorgcentrum. Zijn kinderen hebben mij ingehuurd. Op de afdeling waar hij woont, komt hij niet zo uit de verf. Individueel contact dat aansluit bij zijn leven en werk zal hem goed doen, denken ze.
Hij is een lange man. Intelligent, vriendelijk, voorkomend en sociaal naar zijn medebewoners toe. 
Ik heet net zoals zijn vrouw én net zoals zijn dochter. Ik hoop dat dat hem helpt om voor hem een ‘bekende’ te worden.  
Hij weet dat hij dementie heeft. Soms zegt hij: “Dat gat in in mijn kop, hoe heet die meneer ook alweer..? ”. “ Meneer Alzheimer,” zeg ik dan. Dan weet hij het weer. Hij heeft Alzheimer en dat zorgt voor gaten in zijn geheugen. De naam van zijn vrouw is hij vergeten... 
Hij is zich pijnlijk bewust van zijn achter uitgang. Op een dag ontdekt hij, om maar een voorbeeld te noemen, dat hij niet meer klok kan kijken... “Kan ik dat ook al niet meer! Ik ben een stommeling!” 
En ja, het is droevig om geconfronteerd te worden met wat je (ook) niet meer kunt.

Herleren

Het goede nieuws is echter dat er een manier van leren is ontwikkeld die mensen met dementie helpt om (opnieuw) iets te leren. Deze manier van leren kunt u ook aanleren! Het is een manier van stapsgewijs leren waarbij iemand steeds positief wordt benaderd, die aansluit bij iemands belangstelling en waarbij voorkomen wordt dat iemand fouten maakt.  Vaak wordt gezegd: “Van je fouten kun je leren.” Dat is misschien wel zo, maar dat geldt niet voor mensen met dementie!
Het is een manier van leren die, als je het mij vraagt, prettig is voor ieder mens! U kunt als mantelzorger bijvoorbeeld uw partner (weer) leren koffie zetten. Is dat belangrijk? Ja, uw parnter wordt gesterkt in zijn gevoel van eigenwaarde en u hoeft eens een keertje niet! Misschien schenkt uw partner u weer een kop koffie in en voelt u zich even weer verwent. 

Medewerkers kunnen zich er op scholen: hun cliënten sterken in hun gevoel van eigenwaarde én zichzelf in sommige opzichten wat ontlasten. Hoe prettig is het niet voor iedereen als de cliënten elkaar aan een koekje helpen, een boterham smeren voor zichzelf of voor een ander.
Al die duizenden kleine klusjes...die stuk voor stuk gedaan moeten worden én waardevol zijn, voor iedereen!

Een instelling kan een hun medewerkers op laten scholen of een lezing aanvragen. Daar is iedereen bij gebaat!

Dat positieve leren kan zelfs als de dementie al grote schade aan iemands geheugen heeft aangericht. Alle kleine beetjes helpen! Laten we dat positief benaderen.

Desirée van Keulen
(blogger, verteller, spelontwikkelaar)

]]> Sat, 25 May 2019 08:22:36 +0000 <![CDATA[Keuze-stress?]]>
Als u gewoon eens lekker wilt winkelen, dan is het niet erg dat je niet vindt wat je zoekt. U weet misschien niet eens wat u precies zoekt. Het hindert ook niet als het een hele middag duurt. Het is niet erg als u met lege handen thuis komt. U dwaalt gewoon lekker rond, u snuffelt eens wat en dan hé, wat is dat nu? Dat is een handig hulpmiddeltje, een interessant boek, een leuk cadeautje voor Ina...
U wist niet dat u het zocht, nodig had, maar u had een prettige middag en komt ook nog met iets leuks thuis. Totaal geen keuze - stress.

Maar... als u om een goede tip verlegen zit, om specifieke kennis, om een hulpmiddel voor uw partner met dementie die... Dan wilt u recht toe recht aan kunnen zoeken: snel, via de kortste route en aan het einde van uw zoektocht wilt u precies dat gevonden hebben wat u nodig heeft. Liefst heeft u het ook nog besteld en morgen in huis. Herkenbaar?

Een jaar of tien geleden viel er nog niet zoveel te kiezen, als u bijvoorbeeld iets zocht om uw vader met dementie te helpen beter te slapen. Vroeger had een kruidenier maar twee potjes jam. Tegenwoordig staan er in een beetje supermarkt wel vijftig potjes en potten... Gelukkig wel verder onderverdeeld: merken, meer of minder suiker, soorten fruit, maar staat er ook ergens biologische? Speuren naar een groen etiket? Een medewerker zoeken? 

Enerzijds is het gelukkig dat er zoveel meer hulpmiddelen zijn en zoveel meer kennis om het leven met dementie leefbaarder, veiliger, gelukkiger te maken. Anderzijds moet je die hulpmiddelen dan wel gemakkelijk kunnen vinden, vergelijken en eruit kunnen kiezen en bestellen. Met service op de achtergrond als je die nodig hebt.

Dé Dementiewinkel heeft nu een goed onderbouwde keuzehulp ontwikkeld. 
U hoeft niet meer door een enorme d-base heen om uit te zoeken of er iets is om uw broer veiliger over straat te laten gaan. Of op zoek naar de juiste term om in het zoekvenster iets te vinden dat uw moeder stimuleert. U kunt nu eerst op een thema klikken en dan verder zoeken.

Proef op de som nemen? Eens kijken...
Iemand met dementie die ’s nachts rondspookt en u ook wakker houdt. Ik klikte op gezondheid. 
Bingo: ik krijg een submenu met “Nachtrust”. Hoera: negen productgroepen. U hebt vast een vermoeden van wat u vervolgens aan wilt klikken. Uw aandacht wordt getrokken door  “Muziek”. Eens even verder kijken: “Ah, CD’s, natuurlijk. Maar hé, bestaan er slaaprobotten en zou dat iets zijn?” Even wat meer productinformatie opvragen....

Aangenaam, zo achter uw bureau rond kijken en bestellen. Bekende en nieuwe producten tegen komen. U bestelt. Vannacht slaapt u zelf al bijvoorbaat beter. En misschien is die robot ook wel wat voor uzelf?

Welterusten vast!

Desirée van Keulen
(verteller, auteur, spelontwikkelaar)]]> Thu, 18 Apr 2019 12:40:56 +0000 <![CDATA[Houd vast!]]>
Maar hoe maak je het warm, licht en gezellig als een van je naasten ziek is, ernstig ziek misschien zelfs? Het kan helpen om ‘gewoon’ te doen wat je altijd deed. Gewoontes, gebruiken, rituelen bieden houvast en ze kunnen herinneringen wakker maken aan beter tijden. Dat kan weemoedig stemmen, maar ook helpen om te onthouden dat u samen goede tijden hebt gehad.

Alleen de feestelijke rituelen moeten misschien wat gemakkelijker, kleiner, eenvoudiger. Geen enorme kerstboom kopen op de markt, maar een kleintje bij de supermarkt. Eentje die in een bloempot op tafel kan en die je zittend kunt versieren. Het gaat per slot niet om de grootte van de boom, maar om de geur, de glinsteringen van de balletjes en de lichtjes die je weerspiegelt ziet in de ogen van je geliefde.

De verwarming wat hoger dan vroeger, elkaars handen warm wrijven met een heerlijke massageolie, een warmtedeken voor rug en nek, een kop gloeiend hete koffie en banketstaaf die je opgewarmd hebt op de kachel. Want je kunt toch geen feest vieren als je het koud bent?

Licht, liefst daglicht want dat is goed voor je humeur. Als het buiten maar niet licht wordt, dan maar binnen een daglichtlamp aan voor het humeur en feestelijke, veilige led-lampjes in je boompje. De romantiek van echte kaarsjes? Tja, alleen als u er goed op kunt letten.

Een muziekje op, als het gesprek niet vlotten wil. Cd’s met bekende Kerstnummers van toen van beroemde zangers. Wellicht wat meezingen en neuriën.  Muziek is soms een wondermiddel.

Een spelletje doen waar jong en oud, gezond en ziek mee uit de voeten kan. Bijvoorbeeld het Kerstdomino:  een oud spelletje in een nieuw jasje. Opa, oma en de kleinkinderen…

En dan het allerbelangrijkste: nog wat genieten van elkaars gezelschap, als de kleintjes weer weg zijn. Soms is het genoeg om bij elkaar te zijn en elkaars handen vast te houden. 

Als het leven pittig is, zoek dan houvast in het kleine en vertrouwde!
En misschien wordt deze manier van vieren later weer een nieuwe dierbare herinnering.

Desirée van Keulen
(auteur, verteller, spelontwikkelaar)]]> Tue, 18 Dec 2018 15:07:49 +0000 <![CDATA[Sint, hoe doet u dat nu?]]>
Pas ontving ik een brief uit Nederland van een oudere dame. Zij vroeg mij hoe ik, op mijn leeftijd, nog zo actief kon zijn. Haar valt het dagelijkse leven soms  zwaar. “Sint, hoe doet u dat nu?” Ik ben inderdaad behoorlijk oud. Ik schaam me dan ook niet om te erkennen dat ik behoorlijk wat hulp nodig heb voor de tocht van Spanje naar Nederland.

In de eerste plaats zijn daar mijn Pieten. Zij zijn mijn ‘mantelzorgers’. Zij helpen mij met het afborstelen van mijn mijter, het afwassen van de bakspullen, het inkopen van  de cadeautjes  en nog honderd en een andere dingen. Ik op mijn beurt zorg voor goede arbeidsvoorwaarden. Onlangs heb ik een coach voor hen als mantelzorgers aangesteld. Als zij ergens mee zitten, kunnen zij  bellen. Misschien is dat ook iets voor u? En ik zorg voor arbeidsvitamines. Ik heb een speciale muziekband : “De Pepernotenkrakers’. Deze band is tweetalig. Dus u kunt hen inhuren om op mijn verjaardag wat van die oer-hollandse Sinterklaasliedjes ten gehore te brengen.

Muziek is goed voor de ziel, zegt men in Turkije. U weet toch dat ik uit Turkije kom? Spanje is mijn tweede Vaderland. Het doet mij altijd goed om in Nederland Turkse landgenoten te ontmoeten. Ook zij zingen graag liederen van vroeger. Er is voor hen een boek met Turkse liederen!

Hoe ik onthoud wat er allemaal moet gebeuren, ieder jaar? Laatst kreeg ik van de Hoofdpiet een apparaat waarop ik boodschappen in kon spreken. Nu ben ik niet zo technisch, maar dit apparaat heeft  maar enkele knoppen. Mocht het toch niet lukken, spreekt Hoofdpiet de boodschappen in. 

Eenmaal in Nederland, een land met veel tradities rond mijn verjaardag, raadpleeg ik twee naslagwerken. Hierin staan veel Nederlandse gewoontes en gebruiken. Ook rond mijn verjaardag.

En dan nog het zwaarste onderdeel van mijn jaarlijkse toer naar Nederland:  met Schimmel de daken op. Ik beweeg veel, het hele jaar door. Dat houdt mij fit. Na afloop zorg ik dat ik lekker warm word! Als halve Spanjaard ben ik dat gewend. Eerst laat ik me heerlijk masseren zodat ik van top tot teen gloei. Daarna doet mijn Hoofd Zorg mij een warme mantel om. Mantelzorg noemt u dat toch? Ik kan het u van harte aanbevelen.

Oh ja, die dame wilde ook nog weten hoe ik ieder jaar weer aan ideeën kom voor passende cadeautjes. Zij vindt het lastig om iets te verzinnen voor haar kleinkinderen. Dat snap ik heel goed, mevrouw!

Er is een nieuw spel dat u samen met u kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen kunt spelen! Het Kerstdomino. Ja, over Kerst, want u gaat dat spel spelen na mijn verjaardag.

En ach, heeft u echt geen idee? Doet u dan een cadeaubon. Dat is altijd passend! Of u brengt een bezoekje aan mijn warenhuis voor ouderen die net als ik wel wat hulp kunnen gebruiken. 

Mijn verjaardag draait vooral om de echte Hollandse gezelligheid. Om die te organiseren hoeft u geen “Goed Heiligman” te zijn.

Met hartelijke groeten,

Sinterklaas en zijn Mantelzorg-pieten]]> Thu, 15 Nov 2018 07:28:09 +0000 <![CDATA[Dame smelt!]]>
De zomer is er weer. Dit jaar met een voor de natuur onwenselijke hitte en droogte. Hoewel, ook voor mensen is deze hitte en droogte niet altijd even goed. Vooral niet als je een baby’tje bent of een hoogbejaarde of als je ‘patiënt’ bent. 

Terwijl gezonde mensen zich aanpassen en uitkijken naar de avonturen die hun vakantie zal brengen, kan de zomer voor hoogbejaarden erg pittig zijn. Oppassen dat je voldoende drinkt, zonnehoed op, in de schaduw blijven, niet op het heetst van de dag naar buiten, je tempo aanpassen, zorgen dat je niet verbrandt…

Voor wie kampt met de ziekte dementie is het allemaal nog eens extra lastig. Want hoe onthoud je dat je voldoende drinkt? Kun je de zonnebrand wel vinden? En wat moet je ook alweer doen als je door ouderdom dunnere huid rood verbrand is? Eigenlijk heb je iets of iemand nodig die mee oplet.

Vroeger ging je naar de Veluwe. Heerlijk koel dat bos. Maar… de suggestie van koelte door middel van een fotopaneel met een bos erop, dat helpt ook al. Juist mensen met dementie zijn zeer gevoelig voor suggestie! In dit geval een pluspunt.

Hmm. Met vader en moeder ging je in de zomervakantie na een picknick in het bos een ijsje kopen. Heerlijk. Je wist het niet, maar een ijsje was lekker én het zorgde voor vocht. Ach, als kind rende je gewoon rond of je spetterde wat in het Veluwemeer. Nu moet je daar niet aan denken. Maar wat doe je dan? Wachten tot de hitte over is?

Het is heerlijk als iemand een cd voor je opzet, waarnaar je rustig kan luisteren. Iets bekend, het hoeft niet allemaal nieuw en anders. Of iemand met een goede stem leest je de krant voor en pikt er precies die berichten uit die jou interesseren! Of ze komt met een verhaal over de zomers van vroeger… Je partner begint opeens een gedicht te declameren over een mevrouw die midden op de Dam ging zitten en smolt als een pakje boter. Jullie moeten er samen om lachen. Nee, dat moet je dus niet doen: midden op de dag op een plein gaan zitten! Liever dat beschutte plekje achter in de tuin.

En als een van de kleinkinderen, net terug is van vakantie, dan kleur je lekker mee! Even later bekijk je samen de foto’s op, hoe heet zo’n ding ook alweer?  Heel anders dan die kiekjes van vroeger. “Kiekjes? Wat zijn dat opa?”

Ik wens u een ontspannen zomer!

Desirée van Keulen
Het Verhalenrijk]]> Wed, 18 Jul 2018 08:44:00 +0000 <![CDATA['Welterusten lieverd!' Robot Will buigt zich voorover]]> Science fiction Science fiction? Misschien niet zo lang meer? De technologie in de zorg voor mensen met dementie heeft zijn intrede gedaan. Op dit moment is er Robot Zora.  ZORA staat voor: Zorg Ouderen Revalidatie en Animatie. Zora wordt momenteel hoofdzakelijk ingezet voor activeren, animeren, revalideren, afleiden, reminiscentie, communiceren en vergemakkelijken sociaal contact bij eenzaamheid. Als u doorklikt op de link, bekijk dan eens het filmpje en vorm uw mening. Voor inzet in de dementiezorg moeten nog ‘wat ontwikkelingsslagen’ worden gemaakt. Zora is ontwikkeld om in te zetten in instellingen. Het huis in de film waar Zora wordt ingezet,  wil Zora financieren met behulp van een Europese subsidie.

Morele dilemma’s

Ik kijk ernaar met gemengde gevoelens. Wil ik zorg overlaten nemen door robots? Zijn robots net zo invoelend en flexibel als mensen? Worden ze niet toch ingezet als bezuiniging op de zorg? Laat je mensen met dementie alleen met de toekomstige humanode robots?

Maar misschien is ‘zorg overnemen’ niet wat hier gaande is. Gaat het niet om inzetten van technologie naast de ‘gewone’ menselijke zorg? Maar wat laten we aanvullen? Hoever gaan we daarin? Dat zijn morele dilemma’s waar we niet aan voorbij mogen gaan.

Activerende technologie in instellingen

Ondertussen is er al heel wat meer toegepaste technologie in de zorg. Zo is er de ‘SilverFit Alois’ die mensen aanzet tot bewegen, contact en het trainen van je geest. De ontwikkelaars zijn niet over een nacht ijs gegaan. Er is uitvoerig onderzoek gedaan en de resultaten zijn positief. De SilverFit kan samen met zorgverleners, familie, vrienden en vrijwilligers in de instelling worden gebruikt. 
Iedereen kan worden getraind in het gebruik.

Technologie thuis

Zit ik nog wel met het dilemma dat de overheid wil dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven en dat de meeste mensen met dementie  thuis wonen. De Tovertafel, de Belevenistafel en zijn kleinere en flexibelere varianten en de CRDL, die je altijd samen (!) gebruikt, zijn vooral bedoeld voor verpleeghuizen en andere grotere instellingen.

Op schoot

Voor thuis lijkt me een interactieve hond of poes gezelliger en beter haalbaar. Als degene bij wie hij op schoot gaat tenminste van dieren hield. Voor de mantelzorger een kans om zelf ook te ontspannen! 
Een pop die prettig aanvoelt en babygeluidjes maakt? Het is soms een drempel voor de omgeving (uw partner met een pop op schoot), maar ik heb mensen met dementie heel goed op poppen zien reageren. Een buitengewoon levendige en beweeglijke dame reageerde erop met grote behoedzaamheid. Huilende poppen kunnen mensen erg onrustig maken, dus zelf zou ik dat niet willen… Oh, als de pop kwijt is, dan speelt uw kleinkind er vermoedelijk mee!

Technologie op maat

Eigenlijk is het als altijd: ga op zoek wat bij de persoon met dementie past, wat bij uw situatie past. Technologie moet steeds weer voor ieder mens op maat gemaakt worden! Laat de menselijke maat de doorslag geven!

Desirée van Keulen
(verteller, spelontwikkelaar, activiteitenadviseur)]]> Thu, 24 May 2018 17:51:16 +0000 <![CDATA[Kom mee naar buiten! Allemaal?]]> Juist: ‘”De wielewaal”. Veel in Nederland geboren en getogen ouderen, ook zij die dementie hebben, kennen dit liedje. 

Allemaal !
 
Nu het voorjaar is en warmer wordt, ervaren veel mensen een onweerstaanbare drang om naar buiten te gaan, ook mensen met dementie dus. Maar, hoe gemakkelijk kunnen zij nog op pad? Horen zij bij “allemaal”? Soms gaan mensen met dementie op pad, op een moment of een manier waar wij als zorg-dragers, niet blij mee zijn. We spreken zelfs over “weglopen”. Maar dat woord lijkt me niet op zijn plaats.

Ze gaan: ‘Naar huis’, ‘De koeien melken’, ‘Nog even de stad in’, ‘Naar moeder’, ‘Naar grootvader’ of ‘Naar kantoor’.  En geef die mensen eens ongelijk! Natuurlijk willen ze naar huis. En: ze gingen toch iedere dag naar kantoor?! En waarom zou je niet kunnen gaan wandelen, als je ouder bent en met dementie leeft… Tja, omdat dat niet altijd even veilig is, in onze ogen. Je partner kan verdwalen, in paniek raken, een verkeersongeluk overkomen of veroorzaken. Je gunt het ze wel, natuurlijk, maar… 

Gelukkig zijn er veel technische innovaties die het mogelijk maken iemand terug te vinden, die wel erg lang weg blijft.  Ze verschillen behoorlijk in prijs en in mogelijkheden. Natuurlijk moet u op zoek naar iets wat bij de zorgvrager past, bij u én bij uw portemonnee. 
Zo is er een horloge waarmee uw partner vrij en veilig op pad kan. Een zorgriem, klaar voor gebruik geleverd, voor wie zelf niet zo van de knopjes is. Een alarmsysteem voor binnen én buiten. Een alarmknop waarmee een telefoon geactiveerd wordt. Een mini ‘traceer’ systeem, een zorghorloge…
Mogelijk ziet u nu zelf ook tussen de bomen het bos niet meer en verdwaalt u in de mogelijkheden.

Waar kunt u op letten, behalve op de prijs? Bijvoorbeeld hoe het systeem gedragen kan worden: niet iedereen vindt het fijn om iets om de nek te hebben. Is het klaar voor gebruik, als het per post arriveert? Is het een product voor iemand met beginnende dementie en/of een gevorderde dementie? Is het bruikbaar voor binnen en buiten? Kun je er mee onder de douche? Is er een behoorlijke service? En “last but not least”: zit er een abonnement aan vast en wat is daarvan de opzegtermijn?

Allemaal?

Niet iedereen wil graag naar buiten! Bij mensen met dementie kan de reden daarvoor zijn dat zij zich alleen nog veilig voelen op hun vaste plekje. Mensen weten soms van zichzelf dat ze de weg niet meer weten. Dat kan angstig maken. Ook kan het zijn dat ze nooit zulke ‘buiten-mensen’ waren. 
Ze hielden meer van boeken en puzzels dan van wandelen en tuinieren.

Wie niet de paden op, de lanen in wil, wil misschien wel op het balkon zitten, in de tuin of op een terrasje. In de buurt van bekenden. Mensen met natuur in aanraking brengen, blijft belangrijk. Zuurstof, bewegen, daglicht…  Zelfs een mooie natuurfoto aan de wand van een schaap met een lammetje heeft een positieve, rustgevende invloed op mensen. 

Door slim te kiezen kunt u ook de mensen die niet op pad willen de lente laten ervaren. Het is soms even puzzelen, maar het is er wel:  een puzzel van een geheime tuin, een rivier in de lente, een schilderset met natuurafbeeldingen…
Of gewoon een bosje fresia’s op tafel. De lente in huis: geurig, kleurig en fleurig!

Desirée van Keulen
verhalenverteller, activiteitenbegeleider, productontwerper]]> Mon, 23 Apr 2018 14:57:19 +0000 <![CDATA[Er zijn]]>
Als u mantelzorger bent voor iemand met een beginnende dementie, verzorgende, vrijwilliger, dan zult u ontdekken dat hoe moeilijk het emotioneel soms ook is, er nog van alles gedaan kan worden, met en voor die persoon. Sterker nog, hij of zij kan ook nog van alles doen voor u. Okay, soms is er een beetje begeleiding nodig. De tafel dekken als u dat vraagt, dammen met een klein beetje hulp, samen de hond uit laten, een filmpje kijken… 

Maar u zult wel mee ‘achteruit moeten groeien’. Want de mogelijkheden veranderen. En: de mogelijkheden krimpen. Zelf de tafel dekken zit er niet meer in. Maar als u de borden op tafel zet, dan kan uw geliefde de borden nog wel op zijn plek zetten of de lepels naast de borden leggen. Als dammen niet meer lukt, dan speelt u toch gewoon domino? Met de rolstoel naar buiten, met de hond ernaast. Foto’s bekijken van vroeger: ‘Hé, dat hadden wij toch vroeger ook?’

Meegroeien, achterwaarts vanuit ons perspectief,  vraagt creativiteit, inzicht, kennis van de mogelijkheden en moed. Als uw moeder verhuisd is naar een verpleeghuis en ‘alleen nog maar’ op bed kan liggen? Nou, u zet een muziekje op, liefst haar favoriete muziek. Of u zingt zo’n gouwe ouwe aan de rand van haar bed, ook als u geen wijs kunt houden. U pakt een hand en laat die ‘meedansen’ op die muziek. U geeft een aai over haar bol, ook al is dat onwennig omdat zij uw moeder is… en niet uw kind.

En dan, dan is er soms die allerlaatste fase, waarin iemand misschien wel zeer slechthorend en zeer slechtziend en niet gesteld op aanraking… nog steeds in datzelfde bed ligt. Helemaal in zichzelf gekeerd. Soms ook nog met vergroeide handen. Zo verging het mij tenminste met die cliënte waarvan ik u boven vertelde. Wat dan? Je wilt nog steeds iets betekenen, maar hoe? ‘Activiteiten’ zijn dan wel voorbij. Muziek hoorde ze niet meer. Aanraken? Daar had ze nooit van gehouden. En wat dan?

Soms kun je er ‘alleen maar’ zijn… Heeft dat zin? Soms wist ik dat heel zeker: dan was ik er met al mijn aandacht en gevoeligheid voor die persoon. Merkte zij dat? Merkt iemand dat? Ik wist het niet altijd even zeker. Maar een ding weet ik wel: er niet zijn, dat heeft in elk geval geen zin!

Desirée van Keulen
(spelontwikkelaar, auteur, verhalenverteller voor mensen met dementie)]]> Sun, 18 Mar 2018 18:45:45 +0000